Een tijdje geleden vond ik zomaar dit boek in mijn brievenbus. Mijn vader was vooral gevallen voor het beeld van de honden op de huisraad (zie hier). Het boek staat vol vreemde, enigszins melancholische verhalen over het leven in de suburbs.

Van een sagarijnige japanse buurvrouw met een verloren zoon (?) tot wat de buurt zou doen als iedereen een kruisraket in zijn tuin zou krijgen (mooi verfje erop, moter eruit en tuingereedschap erin. Ja toch, niet dan?).

Knap hoe hij door over onwerkelijke dingen te praten, je nog eens goed om je heen laat kijken en laat nadenken over dingen die vanzelfsprekend lijken.

Hetzelfde doet Shaun Tan in een ander boek van hem, The Lost Thing, waar nu ook een korte film van is gemaakt. Met onze favoriete australische cabaretier als verteller. Zie hier.

Ik let in mijn werk altijd goed op of ik onverwacht mooie of onverklaarbare dingen tegenkom, maar of ik dat in het dagelijkse leven ook doe? Ik ben ben bang dat ik misschien ook wel eens te druk ben met ‘other stuff’. Jammer! Ik ga weer eens met wat meer aandacht om mij heen kijken...