Herinnering aan vrijdag 21 december 2007,

de dag waarop wij afscheid namen van

De heer

Daniel Theunynck

geboren te Oostende op 13 januari 1949 en overleden in het U.Z. te Gent op 14 december 2007.

zorgzame echtgenoot van

Odette SWYNGEDAUW

lieve vader en schoonvader van

Pleun en Jurgen THEUNYNCK - MENU

Daniel werd geboren te Oostende op 13 januari 1949 en overleed te Gent op 14 december 2007.

Op 29 augustus 1970 is hij gehuwd met Odette Swyngedauw en 5 jaar later kwam er zijn dochter Pleun.

Iedereen die Daniel gekend heeft, weet dat zijn levensmotto “Carpe Diem” was.

Na zijn levertransplantatie, 7 jaar geleden, genoot hij dan ook ten volle.

Hij kocht de motor waar hij jarenlang van droomde, reed in de zomer rond met zijn cabrio op bezoek bij zijn vele vrienden en kennissen... ging een terrasje doen bij Fernand... De woensdag op stap met zijn vrouwtje.

Hij nam de tijd om zijn hobby’s fotografie en jazzmuziek verder uit te bouwen: ging bijna wekelijks naar de concerten in De Werf om daar foto’s te nemen van de talloze muzikanten en achteraf een pintje te drinken aan de bar.

Twee weken geleden moest Daniël onverwachts opgenomen worden in het ziekenhuis. En dan kwam plots het droevige nieuws....

Eén ding is zeker... Zijn laatste levensjaren waren de mooiste. Hij heeft alles uit het leven gehaald wat kon, alles gedaan wat hij graag deed, alles gekocht wat zijn hart begeerde...

Daniël was een man, echtgenoot en papa die niet afhankelijk wou zijn van anderen. Op het laatste besefte hij dit maar al te goed. Zijn leven was goed geweest... het mocht eindigen...

Als we geconfronteerd worden met lijden en sterven, dan voelen we hoe dat diepe emoties kan oproepen en vele vragen naar de zin van leven en dood oproept.

We kunnen worden overvallen door gevoelens van onmacht en boosheid over het onaanvaardbare dat ons overkomt.

Afscheid nemen is altijd moeilijk.

En hoewel we weten dat de dood bij het leven hoort, voelen we pas echt hoe wreed de dood is als ze iemand wegneemt die we eigenlijk niet kunnen missen.

Maar er zijn momenten in ons leven die wij niet zelf in de hand hebben en die voor ons allen onafwendbaar zijn.

Afscheid nemen is zo’n moment.

Afscheid nemen doet pijn, het maakt ons kwetsbaar en brengt de broosheid van ons eigen bestaan aan het licht.

Bij de dood van geliefde een medemens, zijn wij geneigd onze gedachten te concentreren op zijn leven, alsof we hem daardoor nog even bij ons zouden kunnen houden. We denken aan de man die hij was, en aan de plaats die hij innam in ons leven.

Geheel onverwacht ging je heen

zonder afscheid te nemen.

Geen handdruk, geen laatste zoen,

zelfs de bloemen ontbrak de tijd

hun kelken te sluiten en te verwelken.

Wij kunnen slechts hete tranen plengen

om ons verdriet te verzachten.

Ons rood-doorlopen ogen achter onze handen

verbergen en in gedachten je beeltenis

vasthouden en bewaren in droeve eenzaamheid.

Allerliefste poetie

Je lag daar zo stil. Je lag precies te slapen. ik kon het bijna niet geloven.

Nog steeds niet trouwens...

Komt er dan nooit meer een telefoontje of een mailtje van je?

Je belde me dan op met de vraag “Wanneer kom je nog eens? Ik mis mijn dochtertje zo...”.

Maar ik was te druk bezig met mijn eigen leven.

Had ik maar wat meer tijd voor je gemaakt, wat langer gebleven, wat meer gekomen en vooral, wat meer gezegd dat ik je graag zag.

Moest je hier nu zitten, zou je lachend zeggen: “Had mijn moeder wieltjes, dan was ze een auto!”.

Zo was jij, altijd positief en in voor een grapje.

Ja, je was soms een eigenzinnige brompot.

Maar zo wil ik je mij niet herinneren.

Ik wil me je herinneren als de papa die met mij, zesjarige, tot laat in de nacht platen zat te beluisteren. Ik zie het zo voor mij; ik met de grote koptelefoon op mijn kleine hoofd.

We luisterden naar blues- en jazzplaten.

Ik begreep niks van die muziek...

Ik wil me je herinneren als de papa die altijd meekwam naar de zwemtrainingen en wedstrijden. Die stond te supporteren, maar nooit boos werd als ik de laatste aankwam...

Ik wil me je herinneren als de bourgondiër, altijd klaar voor een lekker etentje en drankje...

Ik wil me je herinneren als de stoere motorrijder, de jazzliefhebber, de concertganger en de fotofreak...

Maar vooral, ik wil me vooral de belangrijkste levensles herinneren die je me leerde : Doe lekker je eigen zin!

Bedankt papa, voor alles wat je me leerde en met me samen deed.

Je bent er nu niet meer, je komt nooit meer naar huis, je zal nooit meer bellen...

Ik zal je nooit meer kunnen zeggen dat ik je graag zie.

Maar je blijft bij mij, je zit in mij...

Verbondenheid kun je met elkaar delen

Samen iets verwerken kan in pijn veel schelen

Elkaar opbeuren in bepaalde moeilijke tijden

De bedroefdheid zal overgaan je mag het niet mijden.

Velen durven zich te uiten door verbondenheid

En kunnen over het probleem praten van tijd tot tijd

Samen discussiëren over het verdriet dat er is

Dicht bij elkaar staan schept warmte door het gemis.

Veel mensen menen het goed met een ander

Zoeken welgemeende steun bij elkander

Want gebeurt er iets ergs gevolgd door de dood

Wil iedereen graag omgaan met een deelgenoot.

Door uiting van emoties en door vragen

Is de pijn gezamenlijk beter te dragen

Een aai over het hoofd, een uitgestoken arm

Dat maakt je als lotgenoot door verbondenheid warm.

We zijn stilaan aan het einde gekomen van deze dienst

en als teken van afscheid leggen we een bloempje bij de urne.

Met dit gebaar kun je je gevoelens uitdrukken tegenover Daniel.

Deze gevoelens zijn voor ieder van jullie anders :

eerbied, liefde, genegenheid, dankbaarheid, vriendschap.

Je kunt hem in je gedachten begeleiden met de mooiste

herinnering die je aan hem bewaart. Zo breng je hem een laatste

hulde, een laatste eerbetoon.

Dat hij mag verder leven in jullie gedachten, in je herinneringen,

maar meer nog in de stilte van je hart.