MIJN INTERIEUR CRISIS De Kringloop vaart wel bij mijn ‘Interieur Crisis’. Die sloeg toe toen we ons in België vestigden. In een oud appartement uit 1913. De klassieke omgeving sprak ons erg aan. De marmeren schouw en sierhekjes achter de Vermeer-ramen maken ons appartement zeer sfeervol. Toen we bekomen waren van de verhuisperikelen en al onze meubels een plek hadden gegeven, werd ik wakker. Ik keek rond en dacht ‘Hoe kan dit?’ Onze meubels stonden nog zo goed in ons vorige moderne huis. De schrik verdiepte zich tot een onaanvaardbaar niveau. ‘Dit kan niet’, besefte ik vervolgens in een vlaag van helderheid. Voordat ik het wist had ik Kringloop aan de lijn. Wat ik wilde meegeven? ‘Bijna alles!’ Even later zat ik bij de bank voor het afsluiten van een inboedelverzekering. ‘U wenst een brandverzekering?’ ‘Nee!’ Tien dagen wachten op het busje van Kringloop, leek een eeuwigheid. Daarna brak de tijd aan van Ikea-compromissen. Dat ben ik, veel-verhuizer, wel gewend. Immers elke verhuizing heeft wel een ‘quick-fix’ nodig. Maar toch heb ik er een hekel aan. Niettemin brachten de noodoplossingen kleur en frisheid. De oude meubels die wij tijdens onze studentenperiode dankbaar naar onze diverse woonplekken hadden gesleept, verdwenen beetje bij beetje. ‘Dag, kastje van lang geleden overleden Tante X’, ‘Bye, tafel van...van wie was die ook al weer?’ Diepe gewetenswroeging volgde. Het was alsof ik wederom afscheid nam van tantes en ooms. Het leek wel verraad. Elk moment dat een meubelstuk door een Kringloop-medewerker in de lift werd gezet en verdween in de donkere diepte van de liftschacht, had iets van een begrafenis. Ladingen emotionele hechtingen vlogen de deur uit. Het was wreed maar bevrijdend. De lege liften die weer naar boven kwamen, bevatten ruimte. Een vriend merkte op: ‘Ruimte is je mooiste meubelstuk’. Prima, meer meer! Vrijwel direct na de grote opruiming ervoer ik een bijna ondraaglijke lichtheid van het bestaan. Ik voelde me ook jonger. Wow, wat een verrukkelijke interieur-crisis. De oude meubels vol herinneringen bleken niet zozeer jaren aan mijn leeftijd toe te voegen, als wel mij naar het verleden te graviteren. Eenmaal los van alle hechtingen, raakte ik in een stroomversnelling van celvernieuwingen waar geen anti-rimpel crème tegen op kan. Er doken ook nieuwe woorden op in mijn vocabulaire, zoals ‘design’ en ‘contemporain’. Ik zag mijzelf notabene in de etalageruiten van ultra-moderne interieur-winkels gereflecteerd. Winkels die ik tot voor kort volstrekt negeerde. Ik kan inmiddels alles met één woord verantwoorden. Het is een woord waarvoor iedereen respect heeft. Ook ik omhels het. Alles is nu ‘fusion’. Een prachtig stukje 18e eeuws antiek staat geweldig naast Iitalla glaswerk. Het oude wordt ouder door het contrast met het nieuwe. Het nieuwe lijkt nog frisser en moderner naast iets ouds. Ik hoop dat mijn con-fusion lang duurt. Paula 2009