HIFI Huwelijk Met Thom kwamen twee geluidsboxen. Thom was goed, getuige de kwart eeuw dat we inmiddels samen zijn. Maar die geluidsboxen moest ik leren te accepteren. Dat deed ik gelaten, echter niet zonder pogingen hen achter kasten weg te werken en te hopen dat ze tijdens een internationale verhuizing mysterieus zouden verdwijnen. Met regelmaat kraakte ik hun omvang, vormgeving en kleur grondig af, maar dat veranderde niets. Totdat op een goede dag ineens de versterker het liet afweten. ‘Jippie, nu kan de hele zaak weg’, opperde ik opgetogen. In gedachten zag ik een klein designmodelletje voor me. Zo één waarop je je Ipod kunt zetten, met geluidsboxen kleiner dan de kleinste koek-trommel en alles zo dun als een credit-card met, uiteraard, een hip, giftig kleurtje. Echter, de eerste tekenen dat ik naar deze droom kon fluiten, waren de folders die ineens overal lagen. Folders met zwarte boxen en hifi-versterkers in saaie zilverkleurige uitvoeringen. ‘Is er iets trendy?’, vroeg ik op een toon die zonder versterker blijk gaf van grote ongenoeglijke geluidsgolven. ‘Ja’, zei manlief, en toonde mij design-muziekboxen in een schelpuitvoering, als van Dali. ‘Die!’, maar ‘die’ bleken 29.000 Euro te kosten. ‘Maar dan krijg je er wel twee’. ‘Kunnen we dan wachten totdat industriële vormgevers zich op muziek-boxen hebben gestort, als ze dus klaar zijn met afvalemmers en stofzuigers?’ opperde ik benepen. Maar mijn lot bleek bezegeld. ‘Muziek-boxen’, legde manlief geduldig uit, ‘....hebben massa nodig om geluid te kunnen maken.........’ en terwijl ik alle technische verhandelingen vertaalde naar duidelijke taal ‘Je zult niet krijgen wat je wenst’ hoorde ik ook ‘Je zult ervan genieten’. Wat? Genieten van die lelijke zwarte dozen in ons huis!? Nooit. We spreken hier van een compromis, niet van genot. ‘Ja, auditorisch genot’. Dat begrijp ik, maar een visueel ingesteld iemand levert graag wat ‘audio’ (Latijn, Ik luister) in voor wat ‘video’ (Latijn, Ik kijk). En met mij doen duizenden kribbige vrouwen van zachtmoedige HIFI-mannen dat. En zij gaan door gelijksoortige huwelijkse spanningen wanneer oude installaties vervangen moeten worden. ‘Ik zal goede boxen zoeken met een hoge WAF’, beloofde Thom. WAF is dus de Women Acceptance Factor en dat is vaktaal in de HIFI branche. Thom verdween urenlang om te luisteren naar diverse van die foeilelijke dingen. De één klonk te dit en de andere te dat, maar uiteindelijke werden ze gevonden. Tegen die tijd was ik box-murf en realiseerde ik me dat wanneer ik mijn wil zou doorvoeren ik twee paar (man-en dochterlief) zeer gevoelige muzikale oren te kort zou doen. Thom ging ze op één dag ophalen in London. Daar stonden ze dan; twee zwarte Torens van het Kwaad van Tolkien’s kwade tovenaar. Manlief begon een gevecht met allerlei kabels en pluggen en toen brak het moment van de waarheid aan. Zouden de afzichtelijke kisten alles goedmaken? Alle moeilijke gesprekken? Mijn weerzin? Zouden ze mijn besef dat ik wat moet opofferen voor een muzikale man en dochter voeden of ....teniet doen? Ik werd op redelijke afstand van de boxen midden in de kamer gepositioneerd. Daar waar de geluidsgolven samen komen. Bach. Natuurlijk Bach. En toen gebeurde het. Ik hoorde muziek zoals ik die nog niet gehoord had en kreeg..... k-i-p-p-e-n-v-e-l. Dochterlief begon te dansen en mijn man keek hoopvol naar mij. Tjee, wat vreselijk mooi. Ik was sprakeloos. Daar stonden we verstild in de tijdloosheid van Bach: manlief bleef maar hoopvol naar mij kijken, dochterlief danste rondjes als in een slow-motion film en ik liet de klanken in mij stromen. Ik keek naar de zwarte monsters en zij keken naar mij. Ineens staken zij hun lelijke tongen naar mij uit en fluisterden zoetgevooisd in mijn oren iets over een hoge vrouwen acceptatie factor. Paula 2009