Heeft u dat ook?
Soms vraag ik me af of ik de enige ben die bepaalde dingen doet. Wanneer een onbekende me mailt, kijk ik bijna altijd in Google Afbeeldingen of ik een foto van die persoon kan vinden - of van iemand met dezelfde naam. Ik heb er geen duidelijke reden voor, behalve misschien de vage angst om benaderd te worden door mensen die helemaal niet bestaan, of zich voordoen als iemand anders. Maar ik ben bang dat er ook gewoon een flinke dosis seksisme bij zit. Als het bijvoorbeeld een vrouw is die me ergens voor wil interviewen, wil ik kennelijk weten hoe ze er uitziet voor ik ja of nee zeg. Ik tracht deze belachelijke manier van doen nog halfslachtig te legitimeren door erop te wijzen dat ik voor interviews meestal ergens in de binnenstad afspreek, en van iemand die ik nog nooit heb ontmoet toch moet weten hoe hij of zij er uitziet, maar het schaamrood achter mijn oren spreekt boekdelen. En toch: ook als het een man is die me wat van zijn gedichten stuurt met het verzoek om commentaar, of de enthousiaste redactie van een nieuw literair tijdschrift dat om een bijdrage vraagt, wil ik weten wie ik voor me heb. Mijn nieuwsgierigheid wordt dus niet alleen ingegeven door de evolutionair bepaalde wens om te tronen op een apenrots, omringd door de mooiste exemplaren van de andere sekse. Het is eerder zo: het is een kleine moeite om even te kijken of je een kop bij een verhaal kunt vinden, en blijkbaar heb ik daar behoefte aan. Heeft u dat ook?
Digitale aberraties
maandag 1 oktober 2007
