Ik zoek al lang niet meer naar vuur;

het vuur vindt je vanzelf wel, smeulend

in bedrading, likkebaardend lekkend

tussen kunststof kledingrekken

gaat het neuriënd uit winkelen;

die houten kast daar, oude boeken,

wat aardig, lekker plastic speelgoed

van de planken laten druipen, laaiend

graaien naar de hanenbalken –

maar wat als vlammen eigenlijk kleine

meisjes zijn, die maar niet begrijpen dat

alles wat ze pakken in as verandert,

zelfs hun tranen – wat dan?

In het oude centrum van Utrecht woedde zaterdag jl. een grote, uitslaande brand.