Er ís wat commentaar geleverd op mijn baard de afgelopen weken. Vooral van dameszijde. De strekking: weg met dat lelijke ding! Zojuist ben ik maar tegemoet gekomen aan het gemekker: een lieftallige Thaise heeft me een beurt gegeven. Een scheerbeurt.
Vertel je op je weblog over allerlei smerige belevenissen of misstanden en er reageert vaak geen kip. Maar laat je uit gemakzucht je baard staan, dan krijg je - vooral indirect en via de mail - klachten. Mijn lief toonde haar afschuw openlijk op de site.
Ik leek wel eens moslim, klonk het onder meer. Bedankt, mam. Haha. Ferdi, die toch al niet zo veel op heeft met geloven, die aan het radicaliseren is. Ik denk niet dat geheime dienst AIVD wakker heeft gelegen van mijn ‘Talibaard’.
Dik twee maanden baardgroei, gekweekt onder de Afrikaanse, Indiase en Thaise zon, ligt alweer in een Bangkoks afvoerputje. Bij het bekijken de oogst leek het wel alsof niet mijn gelaat maar mijn kruis geschoren was. Het oogde en voelde als schaamhaar.
Je vraagt je af wat de functie ervan is. Prikkelen? Water vasthouden? Soms hingen een uur of twee na het douchen nog dikke druppels onder mijn kin. Maar gek genoeg is zo’n tapijtje op je smoel weer niet heel veel warmer dan een blotebillengezicht.
Het was even slikken om mijn eerste echte baard af te laten scheren, zoals ik ook even moest slikken toen een Tilburgse kapper tijdens mijn studententijd mijn staartje afknipte. Alsof je afscheid neemt van een stukje van je leven.
Ik heb een ander novum overwogen: een ringbaardje. Dan zou ik toch met baardhaar kunnen blijven spelen tijdens denken en lezen, zoals ik inmiddels gewend was. Maar het onderhoud en de vorm weerhouden me van een ‘pratende kut’ rond mijn mond.
Jammer dat de baard niks heeft opgeleverd. Want ondanks alle geklaag heeft niemand een bod gedaan. Mijn plan om mijn baard af te scheren voor de hoogste bieder - de opbrengst zou naar Mother Mary gaan - is mislukt.
Ach, helemaal rouwig om het afscheren ben ik niet. Ik maak er in elk geval mijn vriendin, haar moeder en mijn eigen moeder blij mee. Zelf moet ik bij het kijken in de spiegel echt nog wel even wennen. Misschien ben ik de enige niet. Click maar op de foto.
donderdag 19 april 2007
